74 ఏళ్ల వయసులోనూ ఖైదీలకు కొత్త జీవితంపై నమ్మకాన్ని నింపే ఆమె

74 ఏళ్ల వయసులోనూ ప్రతి వారం రెండు గంటల ప్రయాణం చేసి జైలు చేరుకుంటున్న ఓ మహిళ ఖైదీల జీవితాల్లో మార్పు తీసుకురావడానికి తన సేవలను కొనసాగిస్తున్నారు. సింగపూర్‌లోని చాంగీ జైలుకు వెళ్లి ఖైదీలకు మార్గనిర్దేశం చేస్తున్న చూ చోయ్ లియన్ గత పదిహేనేళ్లుగా పునరావాస ప్రక్రియలో భాగంగా ఖైదీలకు మద్దతుగా నిలుస్తున్నారు. నేరం చేసిన తర్వాత శిక్ష అనుభవించడం మాత్రమే ఒక వ్యక్తి జీవితాన్ని మార్చడానికి సరిపోదని, తిరిగి సాధారణ జీవితంలోకి రావడానికి సహనం, అవగాహన, నమ్మకం, మరో అవకాశం అవసరమని ఆమె భావిస్తున్నారు. జైలులో ఉన్నవారిని సమాజం నుంచి పూర్తిగా దూరమైన వ్యక్తులుగా చూడకుండా, మార్పు కోసం ప్రయత్నిస్తున్న మనుషులుగా చూడాలని ఆమె నమ్మకం. అందుకే వయసు పెరిగినా తన సేవలను ఆపకుండా ప్రతి వారం జైలుకు వెళ్లి ఖైదీలతో మాట్లాడుతున్నారు. వారి గతం గురించి మాత్రమే కాకుండా, భవిష్యత్తు గురించి ఆలోచించేలా చేయడం, జీవితాన్ని కొత్తగా ప్రారంభించాలనే ఆలోచనను కలిగించడం, తమ నిర్ణయాల ప్రభావాన్ని అర్థం చేసుకునేలా చేయడం ఆమె ప్రధాన లక్ష్యంగా మారింది. ఖైదీల పునరావాసం అనేది ఒక్కరోజులో పూర్తయ్యే ప్రక్రియ కాదని, అది చాలా కాలం పట్టే ప్రయాణమని చూ చోయ్ లియన్ భావిస్తున్నారు. కొందరు జైలు నుంచి బయటకు వచ్చిన తర్వాత మళ్లీ తప్పులు చేసి తిరిగి జైలుకు చేరుకున్న సందర్భాలు కూడా ఆమెకు ఎదురయ్యాయి. అయినప్పటికీ అలాంటి అనుభవాలు తన నమ్మకాన్ని తగ్గించలేదని ఆమె చెబుతున్నారు. ఒక వ్యక్తి ఒక్కసారి విఫలమయ్యాడని అతనిపై ఆశలు వదులుకోవాల్సిన అవసరం లేదని, మార్పుకు కొన్నిసార్లు ఒకటి కంటే ఎక్కువ అవకాశాలు అవసరమవుతాయని ఆమె విశ్వసిస్తున్నారు. గత పదిహేనేళ్లలో ఖైదీలతో గడిపిన సమయం ఆమెకు పునరావాసం అంటే కేవలం నిబంధనలు పాటించడం కాదనే విషయాన్ని మరింత స్పష్టంగా నేర్పింది. జైలు నుంచి బయటకు వచ్చిన తర్వాత సమాజంలో తిరిగి స్థిరపడటం, కుటుంబంతో సంబంధాలను పునరుద్ధరించుకోవడం, ఉద్యోగం లేదా జీవనోపాధి పొందడం, పాత అలవాట్లకు దూరంగా ఉండటం వంటి అనేక సవాళ్లు ఎదురవుతాయి. ఈ మార్పులన్నింటినీ ఒకేసారి ఎదుర్కోవడం చాలా మందికి కష్టంగా ఉంటుంది. అందుకే జైలులో ఉన్నప్పుడే భవిష్యత్తు గురించి ఆలోచించడానికి వారికి మానసికంగా, భావోద్వేగంగా సిద్ధం కావాల్సిన అవసరం ఉందని ఆమె చెబుతున్నారు. ఖైదీలతో మాట్లాడేటప్పుడు వారికి ఉపదేశాలు ఇవ్వడం కంటే ముందుగా వారి మాట వినడానికి ఆమె ప్రాధాన్యం ఇస్తారు. ఒక వ్యక్తి ఎందుకు తప్పు చేశాడు, అతని జీవితంలో ఎలాంటి పరిస్థితులు ప్రభావం చూపించాయి, బయటకు వెళ్లిన తర్వాత ఎలాంటి సమస్యలు ఎదురుకావచ్చు వంటి అంశాలను అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తారు. ప్రతి ఖైదీ పరిస్థితి ఒకేలా ఉండదని, అందరినీ ఒకే విధంగా చూడటం వల్ల ఆశించిన ఫలితం రాకపోవచ్చని ఆమె అనుభవం చెబుతోంది. కొందరికి కుటుంబ మద్దతు అవసరం కావచ్చు. మరికొందరికి జీవితంలో కొత్త దిశ అవసరం కావచ్చు. ఇంకొందరికి తమపై ఎవరో ఒకరు నమ్మకం ఉంచుతున్నారనే భావన అత్యంత ముఖ్యమైనదిగా మారవచ్చు. ఇలాంటి చిన్న విషయాలే కొన్నిసార్లు పెద్ద మార్పుకు కారణమవుతాయని ఆమె భావిస్తున్నారు. చూ చోయ్ లియన్ సేవలో ప్రత్యేకంగా కనిపించే అంశం ఆమె వయసు కాదు, ఆమె నిరంతర నిబద్ధత. ప్రతి వారం సుదీర్ఘ ప్రయాణం చేసి జైలుకు చేరుకోవడం శారీరకంగా, సమయ పరంగా సులభమైన విషయం కాదు. అయినప్పటికీ ఖైదీలను కలవడం తన బాధ్యతగా కాకుండా, వారికి అవసరమైన సమయంలో అందుబాటులో ఉండే అవకాశంగా ఆమె చూస్తున్నారు. తనతో మాట్లాడటానికి ఎవరైనా ఎదురుచూస్తున్నారనే భావన కూడా తనను ముందుకు నడిపిస్తుందని ఆమె చెబుతున్నారు. ఖైదీల జీవితాల్లో మార్పు వెంటనే కనిపించకపోయినా, చిన్న పురోగతిని కూడా ఆమె విలువైనదిగా భావిస్తున్నారు. ఒకరు తన కోపాన్ని నియంత్రించడం నేర్చుకోవడం, మరొకరు కుటుంబంతో మళ్లీ మాట్లాడాలని నిర్ణయించుకోవడం, ఇంకొకరు బయటకు వెళ్లిన తర్వాత తప్పు చేసిన స్నేహితుల వర్గానికి దూరంగా ఉండాలని ఆలోచించడం వంటి చిన్న నిర్ణయాలను కూడా ఆమె పునరావాసంలో ముఖ్యమైన అడుగులుగా చూస్తారు. జైలు నుంచి బయటకు వచ్చిన తర్వాత కొందరు తిరిగి నేరాలకు పాల్పడటం ఆమెను నిరాశపరిచే సందర్భాలు ఉన్నప్పటికీ, అలాంటి సందర్భాలను పూర్తిగా వైఫల్యంగా చూడరు. మార్పు అనేది సూటిగా ముందుకు సాగే ప్రయాణం కాదని ఆమెకు తెలుసు. కొన్నిసార్లు వ్యక్తులు ముందుకు సాగుతారు, మళ్లీ వెనక్కి వెళ్తారు, ఆ తర్వాత తిరిగి మార్పు దిశగా అడుగులు వేస్తారు. అందుకే ఒక వ్యక్తి జీవితంలో జరిగిన ఒక తప్పు లేదా ఒక వైఫల్యాన్ని అతని పూర్తి వ్యక్తిత్వానికి గుర్తుగా చూడకూడదని ఆమె అభిప్రాయం. సమాజంలో నేరాలకు గురైనవారిని, నేరాలకు పాల్పడినవారిని, జైలు నుంచి తిరిగి వచ్చినవారిని ఎలా చూస్తామన్నది వారి పునరావాసంపై ప్రభావం చూపుతుందని ఆమె భావిస్తున్నారు. శిక్ష పూర్తయిన తర్వాత కూడా ఒక వ్యక్తిని నిరంతరం అనుమానంతో, అవమానంతో చూడటం అతన్ని తిరిగి పాత జీవితంలోకి నెట్టే పరిస్థితులను సృష్టించవచ్చు. దానికి బదులుగా బాధ్యత తీసుకోవడం, తప్పును అంగీకరించడం, మార్పు కోసం ప్రయత్నించడం వంటి అంశాలకు ప్రోత్సాహం లభిస్తే పునరావాసానికి మరింత అవకాశం ఉంటుందని ఆమె నమ్మకం. చూ చోయ్ లియన్ అనుభవంలో మరో ముఖ్యమైన విషయం కుటుంబం పాత్ర. జైలు శిక్ష అనుభవిస్తున్న వ్యక్తి తప్పు చేసినప్పటికీ, అతనితో ఉన్న కుటుంబ సంబంధాలు పూర్తిగా తెగిపోతే బయటకు వచ్చిన తర్వాత తిరిగి సాధారణ జీవితాన్ని నిర్మించుకోవడం మరింత కష్టమవుతుంది. అందుకే సాధ్యమైన చోట కుటుంబ బంధాలను పునరుద్ధరించడానికి, సంభాషణకు అవకాశం కల్పించడానికి ప్రాధాన్యం ఇవ్వాలని ఆమె భావిస్తున్నారు. కుటుంబం నుంచి లభించే మద్దతు ఒక వ్యక్తికి బాధ్యత భావనను పెంచడంతో పాటు, తన జీవితాన్ని మార్చుకోవాలనే ప్రేరణను కూడా ఇవ్వగలదని ఆమె అనుభవం సూచిస్తోంది. ఖైదీలతో పనిచేసే సమయంలో ఆమెకు ఎదురయ్యే కథలు ఒక్కొక్కటి ఒక్కో విధంగా ఉంటాయి. కొందరు తమ గత నిర్ణలపై పశ్చాత్తాపపడుతుంటారు. కొందరు తమ కుటుంబాలను కోల్పోయిన బాధతో ఉంటారు. మరికొందరు బయటకు వెళ్లిన తర్వాత సమాజం తమను అంగీకరిస్తుందా అనే భయంతో ఉంటారు. ఇలాంటి భిన్నమైన భావోద్వేగాల మధ్య వారికి వినేవారు, అర్థం చేసుకునేవారు, మార్పుకు అవకాశం ఇచ్చేవారు అవసరం. ఆ పాత్రను తాను సాధ్యమైనంతవరకు పోషించాలనేది చూ చోయ్ లియన్ ఉద్దేశం. ఆమెకు పునరావాసం అంటే ఒక వ్యక్తిని కేవలం జైలు నుంచి బయటకు తీసుకురావడం కాదు. అతను బయట ప్రపంచంలో బాధ్యతాయుతంగా జీవించేందుకు అవసరమైన ఆత్మవిశ్వాసాన్ని తిరిగి పొందేలా చేయడం కూడా అందులో భాగమే. ఈ దృక్పథంతోనే ఆమె సంవత్సరాలుగా ఖైదీలతో కలిసి పనిచేస్తున్నారు. తన వయసును పరిమితిగా భావించకుండా, ప్రతి వారం జైలుకు వెళ్లి వారితో మాట్లాడటం ద్వారా మార్పు కోసం వ్యక్తిగత స్థాయిలో ఎంతకాలం పనిచేయవచ్చో ఆమె చూపిస్తున్నారు. ఆమె సేవలో ప్రధాన సందేశం ఒకటే. ఒక వ్యక్తి చేసిన తప్పు అతని భవిష్యత్తును పూర్తిగా నిర్ణయించాల్సిన అవసరం లేదు. మార్పు కోసం అవకాశం, దానికి తోడు సహనం, అర్థం చేసుకునే మనసు, నిరంతర మద్దతు లభిస్తే జీవితాన్ని మరోసారి నిర్మించుకునే అవకాశం ఉంటుంది. కొందరు తిరిగి జైలుకు వెళ్లినా వారిపై ఆశలు వదులుకోకుండా ఉండటమే తన నమ్మకమని చూ చోయ్ లియన్ చెబుతున్నారు. ఆమె పదిహేనేళ్ల సేవ వెనుక ఉన్న ఆలోచన కూడా ఇదే. జైలు శిక్ష ఒక వ్యక్తి జీవితంలోని ఒక అధ్యాయం కావచ్చు కానీ అదే అతని మొత్తం జీవిత కథ కాకూడదనే భావనతో ఆమె తన ప్రయాణాన్ని కొనసాగిస్తున్నారు.